SVN

Één van de flauwste muzikale grappen die ik ken, luidt als volgt:
Op straat loopt een man een wildvreemde gek tegen het lijf die zijn pistool trekt en roept:
‘Noem onmiddellijk twee Nederlandse bands of ik schiet je dood!’
‘Bluf! Doe maar!’
Bluf. Bluf is inderdaad een Nederlands bandje. Bluf is een groepje mannen uit Zeeland dat Nederland teistert met verbazingwekkende liedteksten.

Verbazingwekkend slechte, welteverstaan. Dit doen deze mannen sinds 1992. Dat is al 16 jaar te lang. Bluf schrijf je eigenlijk als Blof met een diagonaal streepje door de o, maar ik bespaar mezelf de moeite uit te zoeken hoe mijn tekstverwerker dat voor elkaar zou kunnen krijgen. Wat mij betreft mag er namelijk een streepje door heel die band.
Ik weet dat ik mij nu op glad terrein begeef. Alleen al in mijn werkgroep is minstens een kwart gecharmeerd van dit dieptepunt uit de Nederlandse popmuziek. Verbluft hoorde ik onlangs aan hoe de tenenkrommende teksten van dit vaderlandse viertal omschreven werden als mooie, beeldende stukjes poëzie. Al jaren roep ik dat er best liedteksten zijn die met goede redenen poëzie te noemen vallen, maar dit geldt niet voor het quasi-intellectuele geneuzel van Bluf. Bluf is voor de muziek wat Kluun is voor de literatuur. Tegenover mij bekennen dat je fan bent van Bluf, is hetzelfde als tegenover mijn opa bekennen dat je fout was in de oorlog.
Het schijnt dat afgelopen jaar een nieuw wanproduct met de titel Oktober op de markt is geslingerd. Goddank zijn er, ondanks dat 2008 een teleurstellend muziekjaar was, de afgelopen maanden ook nog andere Nederlandstalige platen uitgebracht, waarvan ik er zes aan jullie zal presenteren. Neerlandistiek in het nieuws is immers leuk, maar een beetje bijgepraat worden over neerlandistiek in de muziek is zo nu en dan ook nodig. Luister naar mijn alternatieven voor Oktober, die ook in de overige elf maanden van het jaar prima zijn:

1. Daniël Lohues – Allennig II

Deze sympathieke Drent is misschien wel mijn favoriete Nederlandse muzikant. Of hij nou prachtige popliedjes maakt met Skik, zijn gitaar laat janken samen met de mannen van de Louisiana Blues Club, of allennig in het theater staat – wat hij ook doet, hij doet het goed. Het is geheel terecht dat hij vorig jaar de Annie M.G. Schmidt-prijs won voor zijn lied Annelie en zijn tweede soloalbum staat alleen maar vol met nog meer van zulke pareltjes.

2. Hautekiet & De Leeuw – Waar?

Rick de Leeuw is nog zo’n held van me. Zijn laatste album met de Tröckener Kecks, >tk, is een muzikaal en tekstueel meesterwerkje. Wie zou er nou ‘nee’ kunnen zeggen tegen iemand die vol overgave zingt “Zou je niettegenstaande de recente gebeurtenissen toch nog een verblijf op amoureus gebied in overweging willen nemen, alsjeblieft?” Na het uiteenvallen van de Kecks doet Rick de Leeuw het vooral goed in België. Kijk, dáár hebben ze er verstand van! Samen met pianist Jan Hautekiet tourde hij sinds 2004 wat langs theaters in België en Nederland en na vier jaar heeft het duo eindelijk wat van hun kleine kunstwerkjes vastgelegd op compact disc.

3. Maarten van Roozendaal – Het wilde westen

Deze meneer is ook behoorlijk geniaal. Bijgestaan door Marcel de Groot en Egon Kracht maakte hij het theaterprogramma dat de Poelifinarioprijs won, Het Wilde Westen. De titel is minder spectaculair dan zijn vorige programmatitels (‘tijdelijk tekort aan chronisch geluk’, ‘aan gezelligheid ten onder’) maar wat zeggen titels nou: achter de korte titels van de nummers op deze cd schuilen schitterende verhalen. En daar valt niet over te twisten. Of, met zijn eigen woorden: Ja dat is waar, het is waar, het is als een klontje.

4. André Manuel & de Ketterse Fanfare – Op verzoek van de goden
Bluesrock van de man die de meesten zullen kennen als cabaretier.
5. De Dijk – Brussel
Behoeft geen toelichting.
6. Vinkenoog & Spinvis – Ritmebox
Geef nou toe: die rijmelarij van Bluf is toch niets vergeleken bij Simon Vinkenoog.

Graag had ik ook nog de uiterst aardige plaat van Henny Vrienten met Henk Hofstede genoemd, maar helaas is het aandeel van het eveneens meewerkende meest mompelende muzikale misverstand van Nijmegen me net iets te groot.

Hoor ik daar toch nog iemand stamelen dat hij of zij me zo ver gaat krijgen om Oktober te beluisteren? Bluf! Doe maar!