SVN

Na de afwas kwam de pc en ik bereidde me voor op een avond van goede intenties. Essays, tentamens, syntaxis, het kon niet op. Tot ik het trillen voelde.

Seppie, waar ben jij nu? MC in De Foyer, eerste rij, Tjitske Jansen. Is het dan al de tweeëntwintigste? De rechteronderhoek bevestigde het.

De fiets, de fiets! Nog net ving ik haar laatste woord voordat niemand anders dan onze voorzitster het nam en de volgende aankondigde.

Ik speurde de zaal af. Diverse studenten, vooral veel Nederlands. Ons feestje. Er volgde een samenspel van twee dames, daarna een heer. De woorden overspoelden me. De inhoud is me ontgaan.

Wisseling van de wacht. Meer bekenden. Ik vluchte ondergronds. Een zware stem denderde de donkere kelder in. Gebruikt hij vervormer, was alles wat ik kon denken. Woorden. Vinkenoog volgde. Woorden. Na lang wachten een vrouw. Afwisseling. Nee, weer die verdraaide woorden!

Over de reis valt weinig te zeggen, maar ik zat in de bieb. Daar ontwaakte ik door de warme jazzklanken van het ingehuurde ensamble. In mijn sas wachtte ik af, de sfeer was hier gemoedelijk, dus wie weet?

Ook een zoete vrouwenstem verveelt na een kwartier larikoek. Mijn ongeschoren wangen. De publieksparticipatie. Een monotone voordracht. Doordreunen. …in het diepst van mijn gedachten. Omhoog. Omlaag. Stil. Weer verder. Frank Zappa! Frank Zappa!

Ik ben niet voor poëzie geschapen.